زخم معده یکی از بیماری های دردناک است که زندگی افراد را مختل می کند. این عارضه هم مانند سایر عوارض می تواند به شکل خفیف تا شدید بروز کند. طبیعی است که ره چه زخم عمیق تر باشد درمان آن هم نیازمند روش های پیچیده تری است. اما در مورد زخم معده های خفیف می توان از روش های خانگی هم بهره برد. در این مقاله که در سایت پزشکی ژین طب منتشر شده درباره این راه ها صحبت شده است که به طور خلاصه در اینجا به آن می پردازیم.

بهترین راهکارها برای درمان خانگی زخم معده زخم معده به زخم های باز در لایه داخلی معده می گویند که با اسید معده ارتباط دارند. در اغلب موارد این زخم ها در اثر مقدار زیاد اسید موجود در معده ایجاد می شوند. زیرا تولید بیش از حد یا ماندگاری زیاد این اسید به معده آسیب می رساند.

باید اشاره کنیم که شایع ترین علت زخم معده، باکتری هلیکوباکتر پیلوری هستند. زخم ها همچنین ممکن است در اثر استفاده بیش از حد از مسکن ها مانند آسپرین (Bayer) و سایر داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن ایجاد شوند. در اغلب موارد زخم معده با مصرف آنتی بیوتیک ها و دارو برای کاهش و مسدود کردن تولید اسید معده درمان خواهد شد.

همچنین تحقیقات نشان می دهد که استفاده از برخی از داروهای خانگی طبیعی به مدیریت درمان زخم معده کمک خواهد کرد. معرفی لیست روش های خانگی برای درمان قطعی زخم معده و مدیریت علائم آن در کنار داروهای تجویزی پزشک، یکسری راهکارهای خانگی هستند که به مهار علائم و بهبود زخم های معده کمک خواهند کرد.

زیرا رژیم غذایی افراد رابطه مستقیمی با زخم معده و مشکلات گوارشی آن ها دارد. در ادامه تعدادی از روش های خانگی موثر در درمان یا مدیریت زخم معده معرفی خواهیم کرد.

۱. فلاونوئیدها را در رژیم غذایی خود جای دهید تحقیقات نشان می دهد که فلاونوئیدها یا بیوفلاونوئیدها به درمان موثر زخم معده کمک خواهند کرد. این مواد ترکیباتی هستند که به طور طبیعی در بسیاری از میوه ها و سبزیجات وجود دارند. از غذاها و نوشیدنی های غنی از فلاونوئیدها می توان به موارد زیر اشاره کرد: سویا حبوبات انگور قرمز کلم پیچ کلم بروکلی سیب انواع توت ها چای، به ویژه چای سبز این مواد غذایی به بدن در مبارزه با باکتری هلیکوباکتر پیلوری کمک خواهند کرد. به همین دلیل به فلاونوئیدها منابع غذایی محافظ معده می گویند. زیرا از پوشش داخلی معده دفاع می کنند و زخم ها را بهبود می بخشند.

 ۲. درمان خانگی زخم معده عصبی با شیرین بیان دگلیسیریزه شده شیرین بیان دگلیسیریزه شده در واقع همان شیرین بیان است که شیرینی گلیسیریزین آن حذف شده است. گلیسیریزین ترکیبات گیاهی شیرین بیان است که طعم شیرین و خواص آنتی اکسیدانی، ضد التهابی و ضد میکروبی دارد. مطالعات نشان می دهد که شیرین بیان بدون گلیسیریزینه ممکن است با مهار رشد هلیکوباکتر پیلوری به بهبود زخم کمک کند. افراد می توانند شیرین بیان دگلیسیریزینه شده را به عنوان مکمل دارویی تهیه و مصرف کنند. اما مصرف آب نبات شیرین بیان این خواص را ندارد.

 ۳. پروبیوتیک ها بهترین مواد غذایی برای معده و دستگاه گوارشی پروبیوتیک ها باکتری های زنده و مخمرهایی هستند که میکروارگانیسم های سالم و مهمی را برای دستگاه گوارش فراهم می کنند. این باکتری های مفید در بسیاری از غذاهای رایج، به ویژه غذاهای تخمیرشده وجود دارند که برخی از آن ها عبارتند از: دوغ ماست میسو کیمچی کفیر همچنین مکمل های پروبیوتیکی نیز موجود است که افراد می توانند از آن ها استفاده کنند. مطالعات نشان می دهند که پروبیوتیک ها در از بین بردن هلیکوباکتر پیلوری و افزایش میزان بهبودی برای افراد مبتلا به زخم معده مفید هستند.

۴. درمان قطعی زخم معده در طب سنتی با عسل عسل بسته به گیاهی که از آن مشتق شده است، امکان دارد تا ۲۰۰ عنصر از جمله پلی فنول ها و سایر آنتی اکسیدان ها را در خود دارد. این ماده غذایی یک آنتی باکتریال قوی است که طبق تحقیقات رشد هلیکوباکتر پیلوری را مهار می کند. افرادی که قند خون نرمال دارند، می توانند از عسل به عنوان شیرین کننده استفاده کنند. با این تفاوت که عسل زخم معده آن ها را نیز تسکین خواهد کرد.

۵. درمان قطعی زخم معده با سیر تحقیقات بسیاری نشان داده اند که عصاره سیر از رشد هلیکوباکتر پیلوری جلوگیری می کند. برای افرادی که طعم و بوی سیر را دوست ندارند، مصرف مکمل سیر توصیه می شود. سیر به عنوان نوعی رقیق کننده خون عمل می کند. بنابراین قبل از مصرف آن از پزشک خود در مورد استفاده از وارفارین (کومادین) و سایر داروهای رقیق کننده خون یا آسپرین سوال کنید.

منبع: درمان خانگی زخم معده؛ باید و نبایدهای خوراکی

نوار عصب و عضله که به اختصار به آن EMG می گویند یک روش تشخیصی بی خطر برای اختلالات عصبی و عضلانی است. معمولا پزشکان الکترومیوگرافی را برای بیماران زمانی تجویز می کنند که علائمی همچون گزگز، بی حسی یا ضعف عضلانی ایجاشده باشد. برای اطلاع از نحوه انجام و تفسیر نوار عصب و عضله این مطلب از سیوطب را بخوانید.

نوار عصب و عضله یا الکترومیوگرافی چیست؟

نوار عصب و عضله یا الکترومیوگرافی (Electromyography) یک روش تشخیصی است که وضعیت سلامت عضلات و سلول های عصبی کنترل کننده آن ها را ارزیابی می کند. سلول های عصبی به عنوان نورون های حرکتی شناخته می شوند که سیگنال های الکتریکی را منتقل می کنند و باعث انقباض و شل شدن عضلات خواهند شد.

نوار عصب و عضله این سیگنال ها را به نمودار یا اعداد ترجمه می کند تا پزشک بتواند سلامت و مشکل در عضلات و سلول ها را تشخیص دهد. زمانی پزشک برای بیمار الکترومیوگرافی یا EMG تجویز می کند که علائم اختلالات عضلانی یا عصبی مشاهده شود. این علائم عبارتند از:

گزگز

بی حسی

ضعف عضلانی غیرقابل توضیح

مور مور

درد یا گرفتگی عضلات

فلج شدن

انقباض غیر ارادی عضلات (تیک عضلانی)

نتایج EMG به پزشک در تشخیص اختلالات عضلانی، عصبی و اختلالاتی که بر ارتباط بین اعصاب و عضلات تاثیر می گذارند کمک می کند. در مواردی برخی از پزشکان به الکترومیوگرافی، معاینه الکترودیاگنوستیک می گویند.

چرا باید به کلینیک نوار عصب و عضله مراجعه کنیم؟

در صورت مشاهده علائمی که نشان دهنده اختلال عضلانی یا عصبی باشد، پزشک ممکن است EMG انجام دهد. این روش به پزشک در تعیین علت علائم ایجادشده کمک خواهد کرد. علل احتمالی که علائم خاص عضلانی و عصبی ایجاد می کنند و نیاز به تهیه نوار عصب و عضله دارند، عبارتند از:

اختلالات عضلانی مانند دیستروفی عضلانی

اختلالاتی که بر توانایی نورون های حرکتی برای ارسال سیگنال های الکتریکی به عضله تاثیر می گذارند مانند میاستنی گراویس

رادیکولوپاتی ها

اختلالات عصبی محیطی که بر اعصاب خارج از نخاع تاثیر می گذارند مانند سندروم تونل کارپال

اختلالات عصبی مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)

مالتیپل اسکلروزیس یا MS

پزشک با کمک EMG این اختلالات را تشخیص می دهد.

به طور کلی دو جزء برای آزمایش نوار عصب و عضله وجود دارد که عبارتند از:

1. مطالعه هدایت عصبی، اولین بخش از نوار EMG

هدایت عصبی اولین بخش از نوار عصب و عضله را تشکیل می دهد. این روش شامل قرار دادن حسگرهای کوچک به نام الکترودهای سطحی روی پوست برای ارزیابی توانایی نورون های حرکتی برای ارسال سیگنال های الکتریکی است.

2. EMG سوزنی که در بافت عضلانی قرار می گیرد

بخش دوم روش EMG به عنوان EMG سوزنی شناخته می شود. در این روش از حسگرهایی برای ارزیابی سیگنال های الکتریکی استفاده می کنند که به این حسگرها الکترودهای سوزنی می گویند.

این الکترودهای سوزنی مستقیما در بافت عضلانی قرار می گیرند تا فعالیت عضلانی را در زمان استراحت و انقباض ارزیابی کنند.

خطرات نوار عصب و عضله چیست؟

EMG آزمایش بسیار کم خطری است که برای بیمار هیچ مشکلی ایجاد نمی کند. در طی انجام این روش تشخیصی ممکن است بیمار درد خفیفی را حس کند. احتمال دارد که این درد تا چند روز طول بکشد که با مصرف داروهای مسکن بدون نسخه مانند استامینوفن بهبود می یابد. در موارد نادر در محل وارد کردن سوزن ها، بیمار حس سوزن سوزن شدن، کبودی و تورم را تجربه می کند. اگر تورم یا درد بدتر شد حتما به پزشک خود اطلاع دهید.

منبع: سیوطب

یک مطالعه جدید نشان می دهد که پیاده روی می تواند از درد زانو در افراد مبتلا به آرتروز جلوگیری کند. محققان بیش از 1000 فرد 50 ساله یا بالاتر مبتلا به استئوآرتریت زانو، شایع ترین نوع آرتریت در ایالات متحده را مورد بررسی قرار دادند.

برخی در ابتدا درد مداوم داشتند، در حالی که برخی دیگر نداشتند. پس از چهار سال، کسانی که بدون درد مکرر زانو شروع کردند و حداقل 10 بار برای ورزش راه رفتند، کمتر دچار حملات جدید و منظم سفتی یا درد در اطراف زانوهای خود شدند و آسیب ساختاری کمتری در زانوهای خود مشاهده کردند. این مطالعه نشان داد که افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو که کاسه دار هستند، ممکن است از پیاده روی بهره مند شوند.

یافته ها نشان دهنده «یک تغییر پارادایم» است. «همه همیشه به دنبال نوعی دارو هستند. این اهمیت و احتمال اینکه مداخلات برای استئوآرتریت ممکن است چیزی متفاوت باشد، از جمله ورزش خوب قدیمی را برجسته می کند. این تحقیقات نشان می دهد که ورزش می تواند به مدیریت آرتروز در سایر مفاصل مانند مفاصل باسن، دست ها و پاها کمک کند.

به گفته مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری، استئوآرتریت ، که گاهی به آن آرتریت "ساییدگی" نیز گفته می شود، بیش از 32.5 میلیون بزرگسال در ایالات متحده را تحت تاثیر قرار می دهد و زمانی رخ می دهد که غضروف مفصل شکسته می شود و استخوان زیرین شروع به تغییر می کند.

خطر ابتلا به این بیماری با افزایش سن افزایش می یابد و حدود یک سوم افراد بالای 60 سال به آرتروز زانو مبتلا هستند. بسیاری از بیماران برای درمان درد از داروهایی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن استفاده می کنند که در دوزهای زیاد می تواند منجر به مشکلات کلیوی و زخم شود.

زانوبند آلمانی زاپیامکس چیست؟

زاپیامکس از چند لایه پارچه با نوع خاصی از الیاف ضد حساسیت و ضد تعریق تشکیل شده است که تجهیزات UIC را در درون خود جا داده است. نوع طراحی محصول به گونه ای است که در لبه های بیرونی آن چسب هایی تعبیه شده تا با هر اندازه و سایزی سازگار شود. پس باید گفت که از این محصول همه اعضای خانواده به صورت مشترک می توانند بهره ببرند. زاپیامکس از طریق کابل و آداپتور کوچکی که به همراه دارد به برق خانگی وصل می گردد. با توجه به این که باید آن را به برق وصل کرد هنگام استفاده باید زانو کاملا صاف و ثابت باشد و امکان راه رفتن وجود ندارد.

برای مطالعه بیشتر مقاله زاپیامکس؛ درمان زانو با کمترین هزینه و بیشترین تاثیر را مطالعه کنید.